آراستگی در دنیای مهربانو، نه یک تظاهر بیرونی، که یک «مراقبۀ درونی» است. آنجا که زن، آینه را نه برای قضاوت، بلکه برای گفتوگویی آگاهانه برمیگزیند. آیین آراستگی، مجالی است برای کشف آن منِ باوقار و پنهانی که در غوغای جهان، شایستۀ تماشاست. ما معتقدیم هر انسان روایتی ناخوانده و آراستگی، هنرِ ویراستاریِ این متنِ باشکوه است تا روایتگرِ صلح با خویشتن باشد.